Nieuws

‘Wat doe jij eigenlijk voor werk? Oh, ik ben deurwaarder!’

Het antwoord op deze vraag probeer altijd ik zo luchtig mogelijk te geven, maar toch kijk ik even hoe mijn gesprekspartner reageert voordat ik verder ga met het gesprek. Het beroep van deurwaarder roept bij veel mensen een negatieve reactie op en dat begrijp ik maar al te goed. Als deurwaarder maak je een hoop mee. Nu we in een tijdperk leven van social-media kan ik een paar van die praktijkverhalen met u delen.

Gesprek aan de deur
Zoals ik zei, maak ik inderdaad van alles mee tijdens een route, leuke dingen maar ook droevige situaties. Het valt me daarbij op dat het verloop van een gesprek met iemand aan de deur van meerdere factoren afhankelijk is.

Eén daarvan is de reden van mijn komst. Het maakt namelijk wel uit of je komt voor een ontruiming of beslaglegging, dan wel het betekenen van een vonnis of een dagvaarding. En in het laatste geval maakt het ook weer uit of het gaat om de betaling van een tandartsrekening, een vordering tot schadevergoeding wegens mishandeling, een aansprakelijkheidstelling wegens zakelijk wanbeleid of een vordering wegens achterstand in de alimentatiebetalingen. Daarnaast speelt ook mee op welk moment ik iemand aantref. Is iemand net uit bed of na een zware dag van zijn werk thuisgekomen, of komen de kinderen net uit school en bemoeien deze zich ook nog graag met het gesprek? En dan ben ik er zelf ook nog. Hoe voel ik mij op dat moment? Zoals ik al eerder zei, reageren de meeste mensen meestal niet al te positief op het feit dat er een deurwaarder voor hun deur staat. Dat begrijp ik. Meestal is dat dus niets persoonlijks. Maar het komt in de praktijk ook weleens voor dat ik gewoon mijn dag niet heb. Dit bijvoorbeeld vanwege die enorme file waardoor ik veel te laat op kantoor aankwam, een veel te grote beslagroute heb klaarliggen met tussendoor nog een aantal spoedopdrachten, piketdienst heb gehad en ’s nachts nog op pad ben geweest voor een scheepsbeslag, of dat op het vorige adres zich iemand wel erg agressief tegen mij had opgesteld. Enfin, het kan aan van alles liggen, misschien wel het slechte weer of het feit dat ik gewoon slecht geslapen heb. Toch mag dit naar mijn mening uiteraard op geen enkele wijze van invloed zijn op mijn zakelijk acteren, maar ook ik ben maar een mens. Ik doe er vanzelfsprekend altijd alles aan om de gesprekken die ik voer zo goed en professioneel mogelijk te laten verlopen. Maar hoe doe je dat? En heb je er altijd invloed op? Is het daarbij ook belangrijk hoe ik er uit zie? Dus moet ik dan door regen en weer altijd een zakelijke mantelpakje aan? De kleding zelf zal mij waarschijnlijk in lastige situaties niet kunnen redden, maar ik denk wel dat ik altijd representatief en verzorgd bij iemand aan de deur dien te verschijnen.

Wie opent de deur?
Op het moment dat iemand de deur open doet, scan ik de persoon snel. Met wie heb ik te maken? Wanneer iemand enthousiast de deur open zwaait, zal het gesprek in de meeste gevallen vrolijk starten. Reageert iemand direct boos of geïrriteerd, dan zal het gesprek zeker kort en zakelijk beginnen. Ik begin het gesprek uiteraard met goedemorgen of goedemiddag, zeg mijn naam, mijn functie en noem het doel van mijn komst. Dan is het belangrijk om te weten wie ik voor mij heb, is het de schuldenaar zelf, zijn vrouw, de oppas of misschien wel de buurvrouw die toevallig op bezoek is. Wat kan ik wel en wat kan ik niet zeggen over de reden van mijn bezoek.

En dan zijn er nog de kinderen. Ik zal in deze column niet verder ingaan of het rechtsgeldig betekenen van ambtelijke stukken aan minderjarigen kan plaatsvinden, maar ook alleen al een gesprek voeren met een minderjarig kind kan al vreemde gevolgen hebben. Nu is het tegenwoordig wel zo dat de meeste kinderen vanaf ongeveer 10 jaar oud vandaag de dag al weten wat het vak van deurwaarder inhoudt, al is dat alleen al vanwege de RTL5 serie “Betalen of Leeghalen” over de dagelijkse praktijk van mij en mijn collega’s. Ik vind het echter persoonlijk principieel onjuist om jonge kinderen te nadrukkelijk te confronteren met de (financiële) problemen van hun ouders. Dat dit in de praktijk toch raar kan uitpakken, toont het volgende verhaal wel aan.

Is jouw vader misschien ook thuis?
Enige tijd geleden trof ik bij het betekenen van een dagvaarding een meisje van maximaal 12 jaar oud aan. Nadat ik mijzelf had voorgesteld, informeerde ik of haar vader - in de dagvaarding zijnde de gedaagde - aanwezig was. Hij was inderdaad thuis en stond enige minuten later naast zijn dochter bij de voordeur. Omdat het een vordering op haar vader betrof richtte ik mij uiteraard tot de vader en informeerde hem over de inhoud van de dagvaarding welke ik aan hem zou gaan overhandigen. Het ging in deze zaak om niet betaalde abonnementsgelden voor een zakelijk magazine. Tot mijn grote verbazing nam de dochter het gesprek volledig van haar vader over. Ze rechtte haar rug en liet mij zonder enige nuance weten dat er geen snars van de dagvaarding klopte. Het abonnement was allang opgezegd en haar moeder had hiervoor al diverse malen gebeld met de uitgever. De bewijsstukken zou ze direct opzoeken en naar mijn kantoor mailen. De dagvaarding moest ik naar haar mening maar weer meenemen, want ze weigerde het toch in ontvangst te nemen! De vader stond er al die tijd zwijgzaam naast en keek er naar. Misschien was hij wel trots op de assertieve wijze waarop zijn 12-jarige dochter mij dacht af te poeieren. Uiteraard heb ik met een vriendelijk blik, welke volgens mij boekdelen sprak, de dagvaarding keurig aan de vader in persoon betekend. Die zelfde avond thuis aan tafel heb ik wel met groot ‘ontzag’ naar mijn eveneens 12-jaar oude dochter zitten kijken.

Zo zie je maar weer dat je als deurwaarder nooit weet wat de dag gaat brengen, en misschien is dat dan ook wat mijn dagelijkse praktijk zo interessant en afwisselend maakt.

Jeanette van der Waal
Toegevoegd gerechtsdeurwaarder

Klanten login

Ongeldige invoer
Ongeldige invoer

Meld je aan

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Ongeldige invoer
Ongeldige invoer
Ongeldige invoer